دریافت نسخه پاورپوینت - وظایف اقشار مختلف مردم در جهاد اقتصادی [ حجم فایل : 769 کیلوبایت ]

امام در نوفل لوشاتو

ما تعدادى از دانشجويان بورسيه انرژى اتمى در آلمان غربى (سابق) بوديم كه خبر ورود امام (ره) را به پاريس شنيديم هنوز رژيم شاه كم و بيش بر اوضاع ايران مسلط بود، لذا ملاقات با امام يك حركت ضد رژيم تلقى مى‏شد و به همين دليل پيدا كردن اقامتگاه امام كار مشكلى بود. دانشجويان به چند دسته تقسيم شدند، عده‏اى از روى ماجراجويى و احتمالا فرصت طلبى خود را مشتاق ملاقات نشان مى‏دادند. عده‏اى كه اميدى به پيروزى انقلاب نداشتند نگران اين بودند كه مبادا بعد از زيارت امام به چنگ ماموران ساواك افتاده و به ايران برگردانده شوند. و نهايتا گروه اصلى مى‏ماندند و آن بچه مسلمانان عاشق انقلاب بودند، كسانى كه از وطن دور مانده و مايل بودند به صف همرزمانشان در ايران بپيوندند. بنابراين ملاقات با امام ممكن بود آنها را در پيروزى شريك كند. با اين انگيزه جستجو را براى يافتن اقامتگاه شروع كرديم و به كمك دانشجويان مسلمان مقيم اروپا آدرسى را بدست آورديم.

ادامه ی مطلب را ببینید

ما اميدواريم ، ما اميد آن داريم كه همه اقشار ملت هاي مستضعف به هم بپيوندند. ما از خداي تبارك و تعالي مي خواهيم كه مسلمين در تمام اقشار عالم بيدار شوند. مسلمين از تفرقه ، از اختلاف دست بردارند . من اميدوارم كه شما جوانان پاكستاني كه به ديدار من آمديد و هم پيوستگي خود را با نهضت ما اعلام داشتيد . همه موفق و سالم باشيد . بايد اين نهضت در تمام عالم ، نهضت مستضعف در مقابل مستكبر در تمام عالم گسترده شود، ايران مبدا و نقطه اول و الگو براي همه ملت هاي مستضعف ، ملت هاي مستضعف ببينند كه ايران با دست خالي و با قدرت ايمان و با وحدت كلمه تمسك به اسلام در مقابل قدرت هاي بزرگ ايستاد و قدرت هاي بزرگ را شكست داد. ساير اقشار ملت ها به اين رمز اسلامي ، به اين رمز ايماني اقتدا كنند. در تمام اقشار عالم مسلمين بپا خيزند بلكه مستضعفين بپا خيزند وعده الهي كه مستضعفين را شامل است و مي فرمايد كه ما منت بر مستضعفين مي گذاريم كه آنها امام بشوند در دنيا و وارث باشند ، امامت حق مستضعفين است. وراثت از مستضعفين است . مستكبرين غاصبند، مستكبرين بايد از ميدان خارج بشوند . ما مستكبرين ايران را از صحنه بيرون كرديم و به جاي آن مستضعفين نشستند.

ولي اين نكته هم مورد اتفاق است كه نمى‏توان چنين معناي وسيعي را به طور مطلق و به بدون هيچ قيد و بند و حد و مرزى پذيرفت و تقديس كرد. زندگى اجتماعى انسان خود عاملى است كه انسان را مجبور به پذيرش محدوديتهايى بر سر راه اين آزادى مى كند.

مسئله مهم براى انديشمندان غربى افزايش آزادى انسان در زندگى فردى و اجتماعى‏ و به حداقل رساندن محدوديتها به ويژه در بخشى است كه از سوى دولت براى برقرارى نظم اجتماعى اعمال مى‏شود 0

ادامه در ادامه مطلب

هر انقلابى ممكن است از جهات مختلف مورد تهديد واقع شود، چه در هر كدام از مراحل كه براى تداوم و تكامل هر انقلاب متصور است، مى‏تواند تهديد خاصى شكل گيرد.ليكن بهر تقدير انقلاب اسلامى دوران اول و دوم يعنى طغيان عليه نظم موجود و تثبيت و استوارى نهادها را پشت سر نهاده است و در مرحله سوم يعنى پايه گذارى تمدنى نوين است.در هر يك از مراحل ياد شده انقلاب اسلامى با تهديدهاى مختلف مواجه بود كه بحمداله با موفقيت آنها راپشت سر نهاد كه آخرين آن جنگ تحميلى بود.اينك كه در مرحله سوم قرار دارد، در واقع آزمون بس مهمترى پيش رو دارد كه در واقع همان نحوه تداوم و استمرار انقلاب است.اگر چه در اين زمينه تحقيقات كمترى صورت گرفته است، ليكن بهر حال بايد تدبيرى انديشيد و با الهام از تجربيات ساير انقلابهاى جهان موانع استمرار و تداوم انقلاب را مرتفع ساخت.با فرض اينكه انقلاب اسلامى در مرحله سوم يعنى ايجاد "تمدنى" نوين در جهان است، به شكل مختصر مى‏توان به تهديدات و آسيب‏پذيريهاى انقلاب در اين مرحله بشرح ذيل اشاره كرد:

ادامه در ادامه مطلب

الف ) تا پیش از این انقلاب،دیدگاه علمی غالب در زمینه ی انقلاب این بود که دستیابی به توسعه- که از اهداف انقلاب های معاصر است- با سکولاریزه شدن فرهنگی همراه است؛ چنان که خانم هانا آرنت در کتاب انقلاب،یکی از ویژگیهای مرسوم انقلاب ها را دنیوی بودن آنها می داند.  این در حالی بود که انقلابی در ایران شکل گرفت که خود در واکنش به سکولاریزه شدن جامعه به وقوع پیوسته و خواهان برپایی دولتی بر مبانی دینی بود.از این رو انقلاب اسلامی با ماهیت کاملاً دینی خود،اعتبار چنین نظریه هایی را خدشه دار کرد.این انقلاب ایدئولوژی انقلابی جدیدی را که شامل نقاط مثبت سایر ایدئولوژی های انقلابی معاصر نیز بود- یعنی مفاهیم استقلال،آزادی و عدالت اجتماعی را- در چارچوب حکومت دینی در دنیای مادیگرای معاصر مطرح نمود و بدین گونه،صاحب نظران پدیده ی انقلاب ،دولتها و نخبگان سیاسی را غافلگیر کرد.در واقع،آنها تصور وقوع چنین انقلابی با این ماهیت و ایدئولوژی را نداشته؛آن هم در دنیایی که غالباً انقلاب های مارکسیستی یا لیبرال مسلک در آن روی می داد.

ادمه در ادامه مطلب

ادامه تصاویر در ادامه مطلب

ادامه در ادامه مطلب

ادامه ی این موضوع را در ادامه مطلب مشاهده کنید.

اگرچه در تاريخ چند هزارساله بشريت مي‌توان آدم‌هايي را يافت که تولد و زندگي و مرگ‌شان از جنس ديگري است، اما اگر اهل چرتکه انداختن باشي مي‌فهمي: «ميان ماه من تا ماه گردون/ تفاوت از زمين تا آسمان است».

انديشه سياسي امام بر خلاف اکثر رهبران دنيا که مستقيم مي‌روند سراغ نخبه‌ها و خواص و مردم عادي را دنباله ‌رو‌هاي مطيعي مي‌پندارند که بد و خوب زندگي خود را تشخيص نمي‌دهند؛ مردم را وزنه سنگين اين معادله مي‌داند و اين خواص‌اند که بايد جز تکامل‌ مردم انديشه‌اي نداشته باشند. مردم (خلق‌ا...) هم نيروي محرک‌اند هم نيروي حرکت. همه چيز در خدمت رشد و تکامل مردم است براي رسيدن به خدا. وقتي انتخابات در کار است اين مردم‌اند که بررسي مي‌کنند و تصميم مي‌گيرند و انتخاب مي‌کنند... ولو اشتباه! انتخابات صرفا انتخابات نيست، بستري است براي رشد مردم. و اين همان تفاوت اساسي انديشه امام است با همه متفکرين دنيا. در اين‌جا مراد از مردم يعني همه مردم جهان، به دور از مرزبندي‌هاي رسمي نقشه‌هاي جغرافيا! امام براي سرنوشت همه مردم جهان، نگران و مضطرب بود. از همين رو است که در هيچ‌جا خبري از «خود» نيست، همه خداست و مردم که خانواده خدايند.

انقلاب امام برخلاف ساير انقلاب‌هاي دنيا در يک بعد و محور خلاصه نمي‌شد، هم اقتصادي بود و ظلم‌ستيزانه و هم فرهنگي و جهل‌ستيزانه. اقتصادي بود اما فقط به دنبال تامين معاش ملت نبود، آزادي و عدالت را جز در چارچوب شرع و براي تعالي مردم نخواست بر خلاف ساير حرکت ‌ا و انقلاب‌‌‌ها که يا در معاش مردم را دارند و يا درد خفقان و نبود آزادي را. (نگاه کنيد به انگيزه و اهداف انقلاب‌هاي جهان!)

«فيدل‌کاسترو» رهبر کوبا، بي‌‌جهت از امام اين‌گونه ياد نمي‌کند: «اينجانب مفتخر به برخورداري از امتياز آشنايي نزديک با يکي از بزرگترين شخصيت‌هاي تاريخ شدم، يک آشنايي بسيار نزديک با خلوت آخرين سال‌ها، روز‌ها و دقايق زندگي در کنار نزديک‌ترين افراد خانواده و دوستانش. حس هيجان و غرور فراواني مرا در برگرفته است. تنها مي‌توانم از عميق‌ترين گوشه قلبم، بگويم و تکرار کنم که او يک نمونه بود، نمونه؛ يک نمونه واقعي.»

امام با همان نيروي مردمي بود که به هيچ حزب و جناح و سازماني باج نداد. جداي از اين سخن که رشته‌اي است با سر دراز، صداقت امام در ادبيات منحصر به فردشان و لحن احترام‌آميز و به دور از دشنام و ناسزا، حتي نسبت به دشمنان‌شان جدا شگفتي‌آور است. مثلا بخوانيد اين سخنراني امام را در 13/8/57 در صحيفه نور، جلددوم، صفحه200. در پاسخ به اين ادعاي شاه که گفته بود خميني زجر کشيده و حالا غرض شخصي با من دارد و دارد حساب شخصي‌اش را پاک مي‌کند: «بايد حساب کرد! آقا من که يک نخست وزير نبودم و يک بارگاه و قبه و بارگاه نداشتم. من آنم که حالا که اين‌جا آمدم منزلم را ديديد که شما نمي‌توانيد تويش بنشينيد و بيش‌تر از اين هم نمي‌خواهم اصلا! من توي حبس هم وقتي وارد شدم به آن باشگاه افسران (که اول من را بردند توي باشگاه افسران) من وقتي وارد شدم ديدم يک جاي خيلي خوبي است که همه چيز آماده است که منزل‌هاي ما خواب نديده‌‌اند، به آن مامورها گفتم خوب اين که از منزل ما بهتر است (و بهتر هم بود). بعد هم ما را بردند در يک جاي ديگر، همان مثل منزل خودمان يک خرده بهتر. وقتي هم که ما را تبعيد کردند، وقتي هم که از حبس بيرون آمديم حبسش هم يک حبسي نبود که به ما يک بدي بگذرد، يک سختي. يا ما به واسطه آن با شاه مثلا به هم زديم! مامورين حبس با ما محبت مي‌کردند، به ما ارادت داشتند و عرض مي‌کنم که وقتي هم که از آن‌جا آمديم در يک باغ بزرگ و در يک امارت عالي که ما به خواب هم شايد نديده بوديم... وقتي هم که ما را ترکيه بردند، ترکيه خيلي بهتر از ايران براي ما بود (براي شخص من يعني). ما زجري نديديم و بعد هم رفتيم نجف، نجف هم که منزل‌مان بود. حالا هم آمديم اين‌جا. اين‌جا هم بهتر از منزل خودمان است باغ دارد و همه چيز. ما زجري نديديم که مخالفت‌مان با اين آدم براي زجر باشد. ما زجرمان زجر ملت است. ...اين زجر مي‌دهد ما را، ...آني که ما را زجر مي‌دهد آن مصيبتي است که بر ملت وارد شده. مسلمان اگر بر ملت خودش زجر نبرد مسلمان نيست.»

و چه‌قدر حرف دارد اين کلمات، صداقت امام چيزي نيست که به سختي دنبالش بگرديم، در تمام صفحات صحيفه موج مي‌زند و صحيفه امام به اندازه همه کتاب‌هاي درسي تاريخ و اخلاق ‌اسلامي و معارف و دين‌ و زندگي و جامعه‌شناسي... حرف براي گفتن دارد. مگر نه اين‌که اميدش به ما دبستاني‌ها بود. امام در زمانه خودش زيست اما براي همه زمان‌ها حرف داشت براي گفتن.

و سخن آخر اين‌که؛ روز وفات امام را من و به گمانم شما، جز در قاب تصاوير نديده‌‌ايم، روزي که آسمان و زمين ايران سياه‌پوش شد و تشييع جنازه کدام رهبر را به آن وسعت مي‌توان سراغ گرفت. در تاريخ مردان بزرگ دنيا، کم‌اند کساني که مرگشان چون زندگي بر رگ‌‌هاي مردم‌ خون حيات ‌باشد.

منبــــع